سه شعر از گاسپارا ستامپا (Gaspara Stampa) : ١٥٢٣ – ١٥٥٤

gaspara-16-9-93

سه شعر از گاسپارا ستامپا (Gaspara Stampa) : ١٥٢٣ ١٥٥٤

قبلا در شبگار با کوشش خانم نیک فرجام با برگ هایی از ادبیات ایتالیا آشنا شدیم. پس از  ترجمه­ی شعری از پییرو بی گنجاری ، معرفی مکتب دکانتیسم، و معرفی آدا نگری حالا نوبتِ به گاسپارا ستامپا، بانویِ شاعر رسیده است.

بانوی شاعرِ ایتالیاییِ قرن شانزدهم میلادی که در پادوآ متولد شد. او موسیقی نگار و چکامه سرا نیز بود. به دنبال مرگ پدر در سال ١٥٣٠ خانواده به  «ونیز» مهاجرت کرد . در پیِ آشنایی وی با اندیشمندان و نخبگان ونیز ، عمارت او به کانون فرهنگ و ادب بدل گشت و خیلی زود اشعار غنایی اش ستایشگران بسیاری یافت  تا آن جا که او را با  «سافو»، بانویِ شاعرِ یونان باستان هم طراز دانستند.

با وجود مرگی زود هنگام در ٣١ سالگی ، بیش از ٣٠٠ قطعه شعر از وی بر جا مانده که بیشتر آن ها پس از مرگ شاعر به دست چاپ سپرده شد.

امروزه « گاسپارا ستامپا » به عنوان یکی از بزرگ ترین بانوان شاعر در « دوران رنسانس » شناخته می شود. از این شاعر، کتابی هم قبلا به فارسی ترجمه شده است، با نام جامه درانی و با ترجمه­ی شاپورِ احمدی، البته این ترجمه از زبانِ ایتالیایی انجام نشده است.

 

اما سه شعر از  « گاسپارا ستامپا »، ترجمه شده از ایتالیایی به فارسی :

 

١)

ندامتی ژرف از جاده ی تباهی

پوچیِ آرزوهایی  بی شمار ،

برباد رفتن .

زندگی در گذر است

و شعله های سوزانِ عشقی واهی ،

با تو هستم … پروردگارا ،

تو که قلب ها را به سنگی بدل می سازی

اشتیاق ها را به برفی منجمد ،

و درخششِ هر کوله باری را به شرنگِ اندوه را

برای آنان که آرزومندیِ منزهِ تو را تقدیس می گویند.

به سویِ تو می آیم

دستانم را می گشایم،

مرا رهایی بخش

از این گرداب،

که بی تو هرگز سرزمینِ موعود را نخواهم یافت ؛

ای شوری که رنج را بر ما پایان خواهی داد ،

و انسان را از صلیبی آویخته ،

ای منجیِ امین ،

مرا به خود وا مگذار .

 

٢ )

ای تمامی رنج های بی ثمر ،

و ای دریغ های بی فرجام من …

ای وفاداری

آن هیچ گاه …

ای آتشِ تابناک

سرد یا سوزان ؛

اگر به درستی درمی یافتم …

ای برگ های پرنشان

اشاره هایی واهی

ستایشِ آن چشمانِ عاشق و آتشین ،

یا آن امیدهای یاریگرِ آرزومندی ها ،

غنیمتی پربها

و حقی بایسته،

همه و همه

در یک لحظه

انباشته در نسیمی .

پیش از این ها شنیده ایم

خدایِ بت پرستی را

با گوش هایمان ،

در خود سخن می راند

آن هنگام که ذکر می گوید …

او که به من می اندیشد ؛

اکنون عازم است

هجرتی ناگزیر ،

تمامیِ عشقِ من ،

در هر خاطره اش .

 

٣ )

آن چنان در آرزوی اندوه

که بی تابˏ انتظار نیستم ،

اشتیاقی شورمندانه

که یارای باز ایستادن اش نیست ،

و او که بی درنگ از یاد خواهد برد

پاسداشت̗ انتظار̗ مرا برای بازگشت

و مهرش را در ژرفنای روح .

آن چنان که در من بیارامد

چهره ی مهتابی اش

چون داسˏ ماه .

این دستان̗ سرد از آن̗ کیست

آن ها که شورˏزندگی را معنا می بخشند ،

و همچون سنگی که سینه ام را در بر می گیرد .

اما او ناتوان از تسکین من …

آن چنان که اندوه̗ شوریده ام را نمی خواهد ،

و هم چون گنگی

خود را در من انکار می کند .

چشم هایم همواره بارانی ست

و پرژک هایی لبالب ؛

این خانه و کرانه ی ساحلˏ تیره بختی اش ،

هنگامی که او چون لکه ای چرکین می زید

بر تل هایی انباشته در آن جا .

 

 

برچسب ها

هیچ نظر به “سه شعر از گاسپارا ستامپا (Gaspara Stampa) : ١٥٢٣ – ١٥٥٤”

پاسخ

ایمیل شما مخفی می ماند. فیلد های الزامی مشخص شده اند *


*