ضایعه کوچولوی آقای صاد

dandoon-bihesi-25-10-92

ضایعه کوچولوی آقای صاد

نیلوفر شاندیز اینبار در زیر دندان شب از جراحی ای حرف میزند که چندان مطابق نقشه پیش نرفته است، و مردی که از درد روی یونیت دندان پزشکی به خودش می پیچد. همراه با شبگار، تجربه درد جراحی بدون حسی را درک کنید.

وقتی جایی از بدن درگیر عفونت باشد، نسبت به بی حس شدن مقاوم می­شود. به عبارت دیگر، هر جا که چرک و عفونت حضور دارد، بی حسی معنا ندارد و درد از بین نمی­رود. بد شانسی اینجاست که بعضی وقت­ها عفونت دیده نمی­شود، یعنی عکس­های رادیولوژی معمولی نمی­توانند وسعت و شدت عفونت را نشان دهند. ماجرای این هفته، خیلی هم ماجرا نیست. بیشتر شبیه یک حس یا یک تجربه است، حسی که شاید آدم­های کمی آن را تجربه کرده باشند. درد کشیدن یک آدم زیر دستان تو! به فاصله کمتر از یک قدم کسی از درد فریاد بکشد و تو کاری از دستت برنیاید.

کارهای اولیه طبق روال انجام شده بود. ویزیتِ کامل، عکس برای دیدن ریشه دندان مورد نظر، مصرف آنتی بیوتیک طی روزهای گذشته. اما درمان اصلی کاری بود که آن شب قرار بود انجام دهیم. جراحی کیستِ چرکی ِ ریشه دندان . اگر از خودتان می پرسید چرا شب؟ باید بگویم جراحی ها معمولا در روز انجام می­شود مگر زمانی که بیمار محدودیت زمانی داشته باشد. این بار هم بیمار مورد نظر مرد جوانی بود که نمی­توانست زودتر از ساعت 9 شب بیاید. بگذریم که کارش یک جورهایی اورژانس هم محسوب می شد، چون بیماری قلبی داشت و عفونت دندانش می­توانست برایش خطرناک باشد.

این جراحی جزء جراحی های روتین ما نبود،  دَنگ و فَنگ خاص خودش را داشت. به خواست دکتر، من خودم را برای دستیاری جراحی آماده کردم. در حال شستن دستانم بودم، که همکار آمد و گفت:«دیدی مریضتونو؟ آقای صاد، چه قدر خوش تیپه، نامزدشو دیدی؟ بیچاره صاد حیف شد. این چه نامزدیِ؟! اَه اَه.»  ناخودآگاه سرم را چرخاندم از پشت در شیشه­ای به زن و مرد جوان که توی سالن نشسته بودند نگاه کردم. راست می­گفت. آقای صاد خیلی خوش تیپ بود.

گفتم:«تو از کجا میدونی شاید اخلاق نداره، زشته، زن داره. اینقدر نگاه نکن.» همکارم ول کن نبود. در فاصله­ای  که من داشتم وسایل جراحی را آماده می­کردم، ده تا مثال زد از  زوج هایی که به هم نمی­آیند و یکی آن وسط حیف شده است. من هم می­خندیدم. خودش تازه ازدواج کرده بود و اصرار داشت که از شوهرش بهتر است. گوشش بدهکار نبود که به این چیزها نیست.

وقتی آقای صاد با آن قد بلند و موهای قهوه­ای و لباس­های شیک روی یونیت دراز کشید، من و دکتر دستکش به دست و ماسک زده، دو طرف یونیت نشسته بودیم. اگر تجربه اش را ندارید باید بدانید که تزریق بی حسی (لیدوکایین) در ناحیه  دندان های جلو از درد ناک ترین تزریق هاست  و بد شانسی آقای صاد بود که دندان جلویی اش درگیر شده  بود.

دکتر کارش را شروع کرد، لثه را با تیغ شماره 15 برید، خونِ تازه را با ساکشن کشید و با کاردک مخصوص لثه ناحیه بریده شده را از هم شکافت.  همه چیز نرمال بود، بیمار هم شکایتی نداشت. به دکتر گفته بودم که قبلا فقط یک بار این جراحی را دیده بودم، آن هم در زمان دانشکده. او هم اطمینان خاطر داده بود که: «کاری نداره، بیست دقه ای تمومه. یک ضایعه کوچولو رو در میاریم. همین!»

برای رسیدن به ریشه دندان، باید کمی از استخوان اطراف ریشه را بر می­داشت. ابزار لازم را برداشت و دست به کار شد، تقریبا یک میلی متر از روی استخوان برداشت که دیدم دیگر خونی نمی آید، فقط و فقط مایع غلیظ سفید رنگی از حفره بیرون می­آید. چند ثانیه بعد آقای صاد شروع کرد با صدای معمولی گفت:«دکتر بی حس نشده، درد دارم.» یاد همکارم افتادم، باید به او می گفتم آقای صاد صدای خوبی هم دارد.

دکتر گفت:« عفونت داره خارج میشه چیزی نیست .» و دوباره بی حسی تزریق کرد. مایع سفید رنگ تمام نمی­شد. مثل یک چشمه جوشان ، مدام از آن سوراخ به قطر دو میلیمتر چرک می آمد. آقای صاد این بار صدایش تغییر کرده بود و بلند می­گفت:«دکتر نمی تونم تحمل کنم. خیلی درد داره. »کنترل عفونت سخت شده بود، مدام حواسم بود چرک را زودتر خارج کنم تا وارد گردش خونش نشود و به قلبش نرسد. آقای صاد دیگر طاقتش طاق شد و داد می زد. مفهوم نبود چه می گوید . شاید چیزی نمی گفت ولی فریاد می زد. فریاد هایش باعث شد همکاران دیگر وارد اتاق شوند تا ببینند ماجرا چیست. ترسیده بودم. حتی احتمال داشت گریه کنم چون بیشتر وقت ها عکس العمل من نسبت به ترس، گریه است. زیر دست های من و دکتر تقلا می­کرد و تزریق های پی در پی دکتر افاقه نمی کرد. از درد به لرزش افتاده بود و همچنان بی وقفه داد میزد. لرزش هایش تمام یونیت را تکان می داد و به خاطر همین دست من و دکتر هم تکان می­خورد. دست­های من هم سست شده بودند. هر چه قدر او کمتر بی حس می­شد، من بیشتر کرخت می­شدم. دکتر عرق کرده بود و از پشت عینک محافظش می دیدم که برای او هم عجیب است.

دستور داد عکس را نشانش بدهند . من هم با دستم روی شانه ی آقای صاد می زدم و می­گفتم:«چیزی نمونده . تحمل کنین .» چه حرف مزخرفی! عفونت در عکس دندان آقای صاد خیلی کم بود . اما تا آن موقع نزدیک 50 سی سی عفونت را ساکشن کرده بودیم . 50 سی سی می شود نزدیک به  10تا از این سرنگ هایی که با آن آمپول می زنند . چیز کمی نبود . از آن گذشته بوی بد آن بود  که حتی از پشت ماسک هم نفوذ می کرد.  از پشت سرم صدای زن جوانی را می شنیدم که می لرزید و می گفت : «چی شده ؟ مگه بی حس نشده که درد داره ؟ » همکارم هم  چیزهای بی ربطی به او می گفت.

دکتر می گفت حالا که مجبور شدیم کمی از  استخوان را بتراشیم باید کار را هم تمام کنیم ، حتی اگر بیمار آن همه درد بکشد . آقای صاد دیگر فقط ناله می کرد . بی حال شده بود، پارچه ی سبز استریلی که روی صورتش انداخته بودم ، از عرق او خیس شده بود . بالاخره کم کم از آن سوراخ ، به جای چرک ، خون آمد  و این هم خوب بود ، هم بد . این نشان می داد عفونت خارج شده  ولی ممکن بود با خون آمیخته شود . دکتر باید زودتر کار را تمام می­کرد . کیستِ عفونی پای ریشه دندان را خارج کرد و هنگام بریدن آن ناله آقای صاد هم می آم . پشت سرم، طی هر بار باز و بسته شدن در ، صدای نامزد آقای صاد  را می­شنیدم که گریه می کرد انگار.

جراحی ای که دکتر گفت بیست دقیقه هم طول نخواهد کشید ، نزدیک یک ساعت به طول انجامید . آن هم یک ساعت طولانی! وقتی بخیه هم زده شد و دکتر بلند شد ، پارچه را از روی صورت آقای صاد برداشتم . چشمانش بسته بودند و پوستش سفید شده بود . رد خون را از روی لبهایش را  پاک کردم  و به موهای به هم چسبیده اش نگاه کردم . نامزدش با چشمان سرخ ، بالای سرش آمده بود. دستکش هایم را در آوردم و روی ست جراحی گذاشتم. همکارم آمد و گفت:« چی بود ؟ چرا داد می زد این همه؟ زنش هم همش گریه می کرد، انگار جراحی قلب باز بوده.» و خندید.

با غیض گفتم:«تو اگه جای اون دختره بودی و شوهرت درد می کشید می خندیدی؟ واقعا که ! خیلی سَری از شوهرت جون خودت.»

آقای صاد حالش جا آمد و با نامزدش رفتند ، بعدا هم آمدند بخیه را کشیدند . ولی من یادم نرفت که درد کشیدن یک آدم زیر دستان من ، خیلی درد دارد  و حاضر نیستم دوباره تجربه اش کنم .

برچسب ها

2 نظر to “ضایعه کوچولوی آقای صاد”

  1. 1392/11/17

    İssiz Öğrenci Reply

    اینم خوب بود، اما دردم گرفت … یه همچین مدل درد مداومی رو تجربه کردم، صحنه های آخری کاملا واسم تصویر شد … مرسی، خوب بود، بله، حالا اگه این کسی که داره درد میکشه عزیزت باشه دردش چندین و چند برابر میشه و توی این حین که عزیزت داره درد میکشه پرستار بالا سرش بخنده واقعا آزار دهنده است، که متاسفانه این صحنه ها دیده میشه …

  2. 1394/06/23

    مهسا Reply

    نیلوفر من این داستان را تازه خواندم . خیلی جالب بود . ممنون

پاسخ

ایمیل شما مخفی می ماند. فیلد های الزامی مشخص شده اند *


*