جهنم و بهشت؛ کاواباتا ژاپنی و جومپا لاهیری هندی

onlinefiction-16-1-93

جهنم و بهشت؛ کاواباتا ژاپنی و جومپا لاهیری هندی

در سال 93 هم با بر خط داستان در شبگار منتظر شما هستیم. هر انسانی از داستان لذت می برد و چه بهتر که داستان­ها برایتان حاضر و مهیا شده باشند. این هفته نیلوفر شاندیز دو داستان خواندنی به شما معرفی می کند.

این هفته دو داستان از دو نویسنده آسیایی تبار انتخاب کردم که دنیای کاملا متفاوتی با هم دارند . کاواباتا نویسنده مغموم ژاپنی و لاهیری نویسنده مهاجر هندی .

یاسوناری کاواباتا اولین  نویسنده­ی ژاپنی برنده نوبل است. داستان”دست” یکی از داستان کوتاه­های جالب نوشته­ی اوست. مرد در رویا یا واقعیتی رویاگونه با دست قطع شده­ی عشقش حرف می­زند. دست هدیه­ای یک روزه برای مرد است و او نمی خواهد آن را از دست بدهد. دست هویت کامل یک انسان را دارد و حتی حرف می­زند، اما به نظر این کافی نیست. اگر تمایلی به خواندن داستان هایی سوررئالیستی ـ  مالیخولیایی دارید، خواندن این داستان بد نخواهد بود. کاواباتا در کودکی همه اعضای خانواده­اش را از دست داد و به همین دلیل درونمایه­ی بیشتر کارهایش اندوه و مرگ است. او که نویسنده­ای بسیار منزوی بود درباره­ی خودکشی دوست نزدیکش  می­گوید: «هرچه هم انسان از جهان بیگانه باشد خودکشی راه حل نیست. هر چه آدمی که خودکشی کرده در خور ستایش باشد باز هم بسیار دور تر از قدیسان جای دارد.» وی که سال­ها از ضعف جسمانی شدید رنج می‌برد در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲ در شهر زوچی به وسیله گاز خودکشی کرد. بخشی از داستان ” دست “را با هم بخوانیم . لینک داستان کامل در ادامه آمده است.

 «اگرچه چندان مسن‌تر از دختری نبودم که دست خود را به من قرض داده بود، ولی در عین حال در مقایسه با دخترک، تجربه‌های بیش‌تری در ارتباط با جنس مخالف داشتم و شنیده بودم که نوک انگشتان زنانی که ناخن‌هاشان بلند است، معمولاَ بسیار حساس می‌شود. زنانی که ناخن‌های بلند دارند، معمولاَ عادت می‌کنند همه چیز را با ناخن‌هاشان لمس کنند. به این ترتیب، هرگاه چیزی به نوک انگشت‌هاشان بخورد، آن‌ها را غلغلک می‌دهد.

    این مطلب را از دختری شنیده بودم. در آن هنگام از فهمیدن موضوع دچار شگفتی شده بودم و دختر در ادامه گفته بود:

   «مثلاَ موقع پخت‌وپز، یا خوردن غذا، ممکنه یه چیزی به انگشت‌های آدم بخوره؛ یه هم‌چین مواقعی، زن‌ها پشت خودشونو خم می‌کنند و یه کمی می‌لرزند. شاید برای شما مردها خیلی عجیب به نظر بیاد، اما این‌جوریه دیگه. »    من درست متوجه منظور او نشدم که آیا خوردن غذا عجیب به نظر می‌آمد یا نوک ناخن؟ اما اطمینان داشتم هر چیزی که به انگشتان او بخورد، پاکی و لطافت آن‌ها را مخدوش می‌سازد.

    تمایل من به نوازش بیشتر دستی که قرض گرفته بودم، طبیعی بود؛ ولی از ادامة این کار دست کشیدم. آن‌چه باعث شد خودم را عقب بکشم، تنهایی من بود. چرا که نقاط حساس در بدن دختری که دستش را به من قرض داده بود قابل شمارش نبود و نوازش انگشتان دست چنین دختری باعث افزایش احساس محبت در من می‌شد، نه احساس گناه. ولی خب او دستش را برای چنین کاری به من قرض نداده بود و من حق نداشتم کار خنده‌دار و  احمقانه انجام بدهم.»

لینک داستان

جومپا لاهیری احتمالا یکی از شناخته شده­ترین نویسنده­های هند است. داستان” جهنم-بهشت “مثل بیشتر داستان های لاهیری ، قصه زندگی یک خانواده هندی تبار است با تمام جزئیات و شخصیت های آشنا و غنی . داستان کاملا رئالیستی و با ظرافت نوشته شده است . در داستان “جهنم- بهشت” زن جوانی دوران کودکی خود را به یاد می آورد و آن زمانی است که جوانی کلکته­ای به دوست خانوادگی و بعدها بخشی از زندگی او و به طور حیرت انگیزی، مادرش تبدیل می­شود. شخصیت­های داستان­های لاهیری اغلب مهاجران هندی اند که در آمریکا زندگی می کنند و میان دو دنیای سنتی در زادگاه پدری با ویژگی های فرهنگی و بومی خاص خود و دنیای نو با ارزش های فرهنگی و اجتماعی جديد در کشمکش هستند. بخشی از داستان را بخوانید :

«صدای خنده‌های بلندش را خیلی خوب به یاد می‌آورم و نمای قامت درازش که یا دولا‌ دولا راه می‌رفت یا ولو می‌شد روی مبل‌های ناهماهنگ و زهوار‌ در‌ رفته‌ای که همان موقع خرید آپارتمان هم داخلش بودند. صورت گیرایی داشت، با سبیل پهن و پیشانی بلند و موهایی ژولیده و بیش از حد معمول بلند، که مادرم می‌گفت او را شبیه هیپی‌های آمریکایی کرده‌اند که آن روزها همه‌جا بودند. پاهای بلندش هر جا که می‌نشست به سرعت بالا و پایین می‌شدند، و دست‌های صافش، وقتی سیگاری بین انگشت‌هایش می‌گرفت می‌لرزیدند، خاکستر سیگار را داخل یک فنجان چایی که مادرم برای این منظور خاص در نظر گرفته بود می‌ریخت. با اینکه دانشجو بود اما هیچ چیز ثابت یا قابل پیش‌بینی و منظم درباره‌ی او وجود نداشت. همیشه به نظر می‌رسید دارد از گرسنگی می‌میرد، از در می‌آمد داخل و اعلام می‌کرد که ناهار نخورده است و بعد با ولع تمام غذا را می‌بلعید و پشت سر مادرم می‌ایستاد تا کتلت‌ها را زمانی که داشت سرخ‌شان می‌کرد بدزدد، قبل از اینکه مادر شانسی برای چیدن مرتب آن‌ها در بشقابی کنار سالاد پیاز سرخ داشته باشد. وقتی او نبود، والدینم می‌گفتند که دانش آموز ممتازی است، ستاره ‌ای از جاداوپور که با بورسیه‌ای قابل توجه آمده ام‌آی‌تی، اما عمو پراناب نسبت به کلاس‌هایش بی‌خیال بود و هر از گاهی از آن‌ها فرار می‌کرد. مدام غر می‌زد: «این آمریکایی‌ها معادله‌هایی رو یاد می‌گیرن که من وقتی همسن یوشا بودم اون‌ها رو بلد بودم.» وقتی فهمید معلم کلاس دوم من به ما مشق نمی‌دهد و اینکه در سن هفت سالگی جذر گرفتن یا مفهوم عدد پی را به من یاد نداده‌اند از تعجب ماتش برد. بدون اطلاع قبلی می‌آمد، هیچوقت از قبل زنگ نمی‌زد و به جایش مثل کاری که مردم در کلکته می‌کردند یک ضربه‌ی ساده به در می‌زد و می‌گفت: «بودی!»

لینک داستان

برچسب ها

هیچ نظر به “جهنم و بهشت؛ کاواباتا ژاپنی و جومپا لاهیری هندی”

پاسخ

ایمیل شما مخفی می ماند. فیلد های الزامی مشخص شده اند *


*