تا دنیا دنیاست با پزشک نیا و ریموند کارور

onthelineoffiction-17-24-9-92

تا دنیا دنیاست با پزشک نیا و ریموند کارور

با نیلوفر شاندیز  در بر خط داستان این هفته  در شبگار، سه داستان متفاوت از سه نویسنده مطرح  بخوانید: ایرج پزشک نیا ، ژاک پره ور و ریموند کارور.

 ایرج پزشک نیا نویسنده­ی دوستدار طبیعت بود وبیشتر داستان هایش در فضای طنزِ تلخ ِدنیای حیوانات  می گذرد. اما پزشک نیا داستان کوتاهی دارد که نه ربطی به طنز دارد، نه حیوانات، اما تلخ است. داستان «تا دنیا دنیاست»، داستان مردی است که روح افراد را می­خرد و از آنها استفاده می­کند غافل از اینکه  روح خود را نمی­شناسد. قسمتی از داستان را بخوانید:

«میگفت: روح را مردم به درستی نمی­شناسند و نمی­دانند که آن هم از هر حیث شبیه سایر اعضای بدن است. مثل دست، مثل پا و مثل گوش… و همانطور که دست و پا را می توان ورزش داد و قوی کرد، روح را هم می­شود با تمرین نیرو بخشید و…ازین مهمتر همانطور که میتوان دست کسی را از بدنش جدا کرد، گرفتن روح او هم کار دشواری نیست. اما مردم، روح خود را بیشتر از هر چیز دوست دارند و آنرا چون گوهری گرانبها حفظ می کنند. بهمین دلیل است که بدست آوردن روح مردم جز از راه دزدی میسر نیست و باز بهمین دلیل تاکسی می فهمد که روحش را دزدیده اند، از شدت غصه دق می کند و میمیرد. »

لینک داستان

ژاک پره ور شاعر و نویسنده معاصر  فرانسوی  داستان کوتاهی به نام« اپرای ماه» دارد که مانند شعرهایش زبان ساده و صمیمی­ای دارد. داستان قصه پسر بچه­ای است که با ماه حرف می­زند و چیز های جدیدی یاد می گیرد. اگر دنبال داستان هایی به سبک شازده کوچولو هستید، داستان اپرای ماه را دوست خواهید داشت. این هم قسمت کوتاهی از داستان:

«می‌گفت من ماه را می‌شناسم، با هم رفیقیم؛ و حتی وقتی بعضی شب‌ها نمی‌آید کافی‌ست چشم‌هایم را ببندم و تو سیاهیِ شب ببینمش. ماه همیشه برای من وجود دارد، وقتی می‌خوابم چشم‌هایم را توی خواب حسابی… باز می‌کنم و بعد با او به‌‌گردش می‌روم و او هم توی خواب چیزهای خیلی قشنگی نشانم می‌دهد.

مردم ازش می‌پرسیدند: «مثلاً چه چیزهایی را؟»

و میشل مورن جواب می‌داد: «آفتاب را!» و بعد با لبخندی به‌‌خواب می‌رفت. مردم می‌گفتند: «این بچه عقلِشو واقعاً از دست داده، همیشه تو عالمِ ماه سیر می‌کنه. باید ترتیب کلََّشو بدیم، باید کلّشو پُرِ سُرب کنیم.» و وقتی مردم بلندبلند این حرف‌ها را می‌زدند، میشل مورن می‌شنید و ازخواب بیدار می‌شد. »

لینک داستان

امکان ندارد اهل خواندن داستان کوتاه باشید و ریموند کارور را نشناسید، نویسنده­ای آمریکایی که بعضی­ها می گویند باعث تجدید حیات داستان کوتاه شد. داستان « قرقاول»، قصه زن و مردی در جاده است که با ماشین به یک قرقاول می­زنند. ماجرا خیلی ساده باز گو می­شود، انتخاب یک زوج ساده از قشر کارگر که به وضوح اشاره به زندگی و تجربه خود نویسنده دارد و یک اتفاق ساده، که چیزهای زیادی را در زندگی آنها تغییر می­دهد. این قسمتی از داستان است:

«صدای خس خس نفس­های زن را همراه با نفیر باد بیرون می.شنید. رادیو را خاموش کرد و از خلوت خود خوشحال بود. اینکه نیمه شب از هالیوود راه بیفتد و مسیری ششصد کیلومتری را بکوبد اشتباه بود، ولی آن شب، دو سه روز مانده به سی امین سالگرد تولدش،.احساس خستگی زیادی می.کرد، پیشنهاد کرد چند روزی به خانه ی ساحلی او بروند. ساعت 10 شب مارتینی می.خوردند و لیوان در دست به ایوان آمده بودند که مشرف به شهر بود.

شرالی در حالی که با انگشت نوشیدنی اش را هم می.زد به جرالد نگاه می.کرد که به نرده های ایوان لم داده بود، گفت:« چه اشکالی دارد؟ ببینم، فکر می.کنم این بهترین پیشنهادی بوده که این هفته دادی» انگشت در دهان کرده بود و آن را می.لیسید. »

لینک داستان