قهرمانی بعد از 40 سال، ملبورن ما برگشتیم !

توسط | به تاریخ 1393/10/20 | هیچ نظر

قهرمانی بعد از 40 سال، ملبورن ما برگشتیم !

 asiancup-20-10-93

جام ملت های آسیا با سوال همیشگی ما شروع شد: قهرمان می­شویم؟! با بهزاد طالبی به پیشوازِ اولین بازی ایران در این جام برویم.

شاید جام ملت­های آسیا به اندازه حضور در جام جهانی و المپیک برای خیلی­ها اهمیت نداشته باشد، اما قطعا برای ما مهم است. مسابقاتی که امسال پانزدهمین دوره آن برگذار می‌شود و تیم ملی کشورمان با 3 دوره قهرمانی بعد از ژاپن با 4 قهرمانی، به همراه عربستان پرافتخارترین تیم این بازی­هاست. مقامی که نزدیک به 40 سال است از آن دور هستیم و در سال­های 1996 و 2004 که با تمام ستارگان و در اوج قدرت به مقام سومی رسیدیم، به اندازه یک پنالتی از آن دور بودیم. در این دوره با اینکه خبری از آن ستارگان نامی در تیم نیست، اما به تائید اکثر کارشناسان کارلوس کیروش تیم منظم و هماهنگی را ساخته است. هرچند با وجود استرالیای میزبان و ژاپن همیشه مدعی و کره­جنوبی زخم خورده رسیدن به قهرمانی کار مشکلی است.

مسلما در حال حاضر کارلوس کیروش سرمربی موزامبیکی/پرتقالی تیم ملی، مهمترین مهره ایران در جام ملت­هاست. همانطور که با وجود بازی دفاعی در جام­جهانی نشان داد، تیم ایران برای هر حریفی می­تواند مشکل ساز باشد، خواه آرژانتین با مسی اش، خواه بحرین با تمام بضاعت ناچیزش. شاید بزرگترین نگرانی منتقدان نشبت به تیم کیروش روش بازی دفاعی آن است، هرچند که او ثابت کرده در مواقع لزوم می­توند به خوبی تغییر تاکتیک دهد، همانطور که در مقدماتی جام جهانی همین تیم بحرین را با 7 گل شکست دادیم. به هر حال ما با اعتماد کامل به کیروش و تاکتیک­هایش پای تلویزیون­هامان خواهیم نشست.

در این دوره از باز­ها ایران با سه تیم عربی حوزه خلیج فارس یعنی بحرین، قطر و امارات همگروه است، گروهی که در نگاه اول ساده به نظر می­رسد. براساس سایت ترانسفر مارکت (Transfermarket.com) ارزش کلی بازیکنان حاضر در این گروه به این ترتیب است: ایران 21 میلیون یورو، قطر 4.5 میلیون یورو، امارات 4 میلیون یورو و بحرین 3.5 میلیون یورو. بر روی کاغذ و با مقایسه تک تک بازیکنان، فاصله­ی فاحشی با سه تیم این گروه داریم، اما هیچوقت نباید از همین کشورهای کوچولوی فاقد پشتوانه فوتبال ، با بازیکنان خارجی با ملیت جدید، غافل شد. یادمان نرود باخت ناباورانه به بحرین در سال 2002 که باعث حذف تیم خوب بلازویچ بزرگ از جام جهانی شد و امکان تبانی آنها با هم (فراموش نکنیم حرکت کثیف قطری­ها را با باخت 8 بر صفر مقابل ازبکستان که ایران را در آستانه حذف از جام جهانی قرار داد) در صورت سرگروه شدن ایران در این گروه، به احتمال زیاد در دور یک چهارم نهایی باید با عراق یا اردن تیم دوم گروه D بازی کنیم، یعنی تا نیمه نهایی با هیچ حریف قدرتمندی بازی نخواهیم کرد و فرض می­کنیم که در بازیهای غرب آسیا حضور داریم.

یکی دیگر از عوامل نگرانی طرفداران تیم ملی ، مصدومیت­های بازیکنان کلیدی خط دفاعی ایران است، پژمان منتظری و هاشم بیگ­زاده و مصدومیت نصفه و نیمه سیدجلال حسینی و خسرو حیدری. شاید بدشانس­ترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران هاشم بیک زاده باشد، بازیکنی که قبل از جام جهانی در حالیکه به احتمال زیاد در ترکیب اصلی تیم ایران حضور داشت در بازی تدارکاتی مصدوم شد و جام جهانی را از دست داد و حالا با اینکه به استرالیا رفته بود به دلیل شکستگی استخوان کف دست (فکر کن ازش بپرسن “کجات شکسته؟”، می­گه “کف دستم!”) جام ملت­ها را از دست داد و خانزاده یکی از دلایل شکست مفتضحانه تیم ملی امید در بازی­های اسیایی و تنها نماینده پرسپولیس در تیم ملی، جایش را گرفت.

ترکیب احتمالی :

از 23 بازیکن مسافر استرالیا، فقط 11 نفر به عنوان یار اصلی می­توانند وارد زمین شوند، با سه تعویض هنگام بازی. با توجه به سیستم بازی ایران که در هنگام دفاع 4-5-1 و حمله 4-2-3-1 بازی می­کند، سعی خواهیم کرد با توجه به علائق کی­روش و احساس خودمان ترکیب نهایی ایران را حدس بزنیم:

از جام جهانی یاد گرفتیم که در درون دروازه هیچ چیز معلوم نیست، هر سه دروازه بان یعنی حقیقی و فروزان و بیرانوند شانس ایستادن در درون دروازه را دارند، هرچند شانس حقیقی به خاطر تجربه و علاقه کیروش بیشتر از دو نفر دیگر است، ولی ما بیرانوند 22 ساله را به خاطر درخشش فوق العاده اش در لیگ و شروع مجددهای عجیبش پیشنهاد می­کنیم.

در خط دفاعی واقعا هیچ چیز مشخص نیست، اینکه چه کسی سالم است و چه کسی مصدوم، ترکیب اصلی را مشخص می­کند. قطعا سیدجلال و امیرحسین صادقی مهره های اصلی دفاع هستند، دفاع چپ را بین حاج صفی و پولادی تازه از راه رسیده باید تقسیم کرد. حاج صفی که از جام جهانی به این طرف در اوج است، می تواند مثل جام جهانی یک خط جلوتر هم بازی کند. در دفاع راست وریا غفوری با توجه به مصدومیت خسرو حیدری گزینه اصلی خواهد بود. غفوری یکی از جوانانی است که در این جام انتظار درخشش را می­کشیم. به نظر می­رسد که رامین رضائیان و مرتضی پورعلی گنجی هم نیمکت نشینان مطمئنی باشند.

 قطعا دو پست هافبک وسط مانند سال­های گذشته متعلق به کاپیتان نکونام، بازیکن مورد علاقه کیروش و آندو تیموریان خواهد بود، با توجه به این نکته که آندو در روزهای اوج به سر نمی­برد، امید ابراهیمی می­تواند گزینه مناسبی برای جایگزینیش باشد، هرچند ما همیشه آندو را ترجیح می­دهیم حتی اگر در اوج نباشد.

نامعلوم­ترین ترکیب تیم ایران در این پست خواهد بود، ردیفی از اسم­ها و بازیکنان خوب اما پراشکال، اشکان دژاگه جنگنده اما نه در فرم خوب، مسعود شجاعی بازیکن لحظه ها، علیرضا جهانبخش پدیده ایران در اروپا و باتجریه ملی کم، سروش رفیعی یکی از بهترین بازیکنان لیگ گذشته که مدتها به خاطر مشکل سربازی پا به توپ نشده، وحید امیری خوب اما بی تجریه و حاج صفی که می­تواند به این جمع اضافه شود. واقعا انتخاب سختی خواهد بود. انتخاب کیروش، شجاعی، دژاگه و جهانبخش، انتخاب ما، حاج صفی، دژاگه و جهانبخش.

و اما مهاجم، سه گزینه و یک انتخاب. قوچان نژاد که به طور مشخصی بعد از آمدن به کویت افت کرده است، کریم انصاری­فرد که در اسپانیا و اوساسونا دوران خوبی را سپری نمی­کند و سردار آزمون جوان. کیروش در جام جهانی آگاهانه سردار ازمون 18 ساله را کنار گذاشت تا عطش او را برای تیم ملی زیاد کند، امروز و این جام زمانی است که سردار جوان باید برای کشورش و خودش افتخار کسب کند. سردار آزمون در بازی­های تدارکاتی نشان داد که برای رسیدن به قله کاملا آماده است. نه تنها در فوتبال ایران، بلکه در فوتبال جهان از این بازیکن جوان تیم زنیت روسیه بیشترخواهیم شنید.

حاشیه ها

امکان ندارد تیم ملی فوتبال ایران به تورنمنت مهمی برود و با چندین حاشیه درست و حسابی دست و پنجه نرم نکند. با اینکه در این دوره کیروش خیلی سعی کرد که تیم را از حاشیه ها دور نگه دارد، اما حاشیه ها گریبان تیم ملی را ول نمی­کنند. از تدارکات نامناسب و فقیرانه تیم بگیر تا لغو شدن بازی تدارکاتی با فلسطین یا خروج ناگهانی علی کریمی از تیم، درست قبل از پرواز به استرالیا که هنوز کسی دلیلش را نمی­داند، خود کریمی هم برای جلوگیری از درست شدن حاشیه بیشتر برای تیم، حرفی در این مورد نزده است و همچنین داستان سربازهای فراری و کارتهای جعلی پایان خدمت که ماه­هاست ادامه دارد. هرچند که بالاخره به چهار بازیکن اجازه حضور در تیم داده شد که از آن جمع پولادی و رفیعی به اردوی تیم ملی در استرالیا اضافه شدند. اما سوالی که برخی از کارشناسان مطرح می­کنند این است که آیا ما اجازه داریم برای دفاع از منافع ملی (در حالیکه به نظر می­رسد جایگزینی برای پولادی و رفیعی وجود ندارد) اصول و قوانین را فدا کنیم ؟ سوالی که جواب آن ممکن است، مسیر تاریخ را عوض کند.

همیشه یکی از نقاط قوت تیم ایران تماشاگران پرشمارش در هرکجای دنیاست، همانطور که در لیگ جهانی والیبال دیدیم. به گفته منابع رسمی تیم ایران بعد از استرالیا پرطرفدارترین تیم این جام خواهد بود، سالهاست که با بسته شدن درهای ایالات متحده و اروپا، استرالیا مقصد خوبی برای مهاجرین ایرانی بوده است. در این جام ما منتظر تشویش پرشور این تماشاگران دور از وطن در نیمکره جنوبی خواهیم بود.

این جام یکی از بهترین شانس­های ایران برای رسیدن به قهرمان بعد از 40 سال است، در حالی که ژاپن و کره­جنوبی خسته و با نتایجی ضعیف جام جهانی را پشت سر گذاشته­اند و در حال بازیابی تیم خود هستند، عربستان و عراق و چین که مدتهاست از فرم مطلوب به دورند، تنها استرالیای میزبان با شروعی طوفانی خودش را در اندازه های قهرمان مطرح کرده است و یادمان باشد اگر یک بار خدا در 18 آذر دستش را بر سر ما کشید، چرا دوباره این کار را نکند (با توجه به این نکته که خدا از بازی با آرژانتین هنوز یکی به فوتبال ما بدهکاره) و تنها چیزی که برای ما بعد از 40 سال باقی مانده، امید است، امید به قهرمانی تیمی که دوستش داریم.

برچسب ها

هیچ نظر به “قهرمانی بعد از 40 سال، ملبورن ما برگشتیم !”

پاسخ

ایمیل شما مخفی می ماند. فیلد های الزامی مشخص شده اند *


*