یک هفته تمام با ویلیام فاکنر

barkhatedastan-2-2-93

یک هفته تمام با ویلیام فاکنر

اگر اهل ادبیات و داستان خواندن هستید لابد ویلیام فاکنر را می شناسید، با نیلوفر شاندیز همراه شوید و دو داستان از فاکنر بخوانید.

کاملا اتفاقی متوجه شدم که این شماره بیست و ششم بر خط داستان است و تا حالا داستانی از ویلیام فاکنر معرفی نکردم و خودم را به خاطر این قصور نمی­بخشم. برای جبران این موضوع این هفته دو داستان از ویلیام فاکنر معرفی می کنم ،  باشد که من را ببخشد.

داستان«یک گل سرخ برای امیلی» قصه امیلی است ، زنی مبادی آداب که در شهر کوچکی زندگی می کند ، شهری که همه مردم آن کنجکاوند که بدانند امیلی چه کار می کند. وقتی امیلی می میرد خانه اش را وارسی می کنند و می فهمند که چرا سالهاست امیلی از خانه بیرون نمی آمد. این داستان یکی از پرطرفدارترین داستانهای فاکنر است، شاید به خاطر اینکه جزء داستانهایی است که ابهام کمتری دارد.فاکنر در این داستان هم  مانند بیشتر داستانهایش  به‌دنبال علت و چرا می‌گردد، در بند پيگيری تاريخ و ترتيب زمانی نيست.

  فاکنر در سال 1897 ميلادی در جنوب امريکا به دنيا آمد.با شروود اندرسن نويسنده بزرگ امريکايی آشنا شد. اين آشنايی نقطه عطفی است در زندگی فاکنر و به قول خودش، الهام بخش او برای رمان نويس‌شدن. خشم و هیاهو شاهکار ویلیام فاکنر که در سال ۱۹۳۰ منتشر شد و موضوع اصلی آن فروپاشیدگی خانواده‌های اشرافی ریشه‌دار جنوبی است، در سال ۱۹۴۹ جایزه نوبل ادبیات را به دست آورد و یکی از برجسته‌ترین و در عین‌حال پیچیده‌ترین آثار جریان سیال ذهن است.

داستان یک گل سرخ برای امیلی ترجمه نجف دریابندری است و در قالب کتاب هم به چاپ رسیده است. بخشی از داستان را بخوانید و سپس لینک اصلی را باز کنید :

«وقتی که میس امیلی سی سالش شد، نمی توان دقیقا گفت که ما راضی و خوشحال شده بودیم، بلکه به عبارت بهتر می توان گفت دلمان خنک شده بود. چون با وجود آن جنون ارثی که در خانواده آنها سراغ داشتیم، می دانستیم که اگر واقعا بختی به میس امیلی رو آور شده بود، میس امیلی کسی نبود که پشت پا به بخت خودش بزند.وقتی که پدرش مرد، خانه آنها تنها چیزی بود که از او برای میس امیلی باقی مانده بود. مردم خوشحال شده بودند. چون بالاخره محملی پیدا کرده بودند که برای میس امیلی دلسوزی کنند. تنهایی و فقر او را تنبیه می کرد. افتاده می شد. او هم دیگر کم و بیش هیجان و یاس داشتن و نداشتن چند شاهی پول را می توانست درک کند.روز پس از مرگ پدرش همه خانمها خودشان را حاضر کردند که برای تسلیت و پیشنهاد کمک به دیدنش بروند. ولی او همه را دم در ملاقات کرد. لباسش مطابق معمول بود و هیچ اثر اندوهی در چهره اش دیده نمی شد. به آنها گفت که پدرش نمرده است، به رؤسا هم که به دیدنش می رفتند، و به دکتر، که می خواستند او را متقاعد کنند که جنازه پدرش را به آنها تسلیم کند، همین را می گفت و فقط وقتی که دیگر نزدیک بود به قانون و زور متوسل شوند تسلیم شد. و آنها جنازه را فورا دفن کردند.ما در آن موقع نمی گفتیم که میس امیلی دیوانه است. ما خیال می کردیم که باید این کار را بکند. ما تمام جوانهایی را که پدرش از او رانده بود به یاد داشتیم، و چون دیگر کسی نمانده بود، می گفتیم باید هم به کسی که او را غارت کرده است دو دستی بچسبد، همانطور که همه می چسبند.»

لینک داستان 

رمان گور به گور فاکنر فصلی دارد به نام موزلی که به نوبه خود می تواند یک داستان کوتاه باشد. موزلی قصه دخترکی نوجوان است که برای خرید به داروخانه می رود. مرد داروخانه چی می داند دختر چه دارویی می خواهد ولی دارو را به او نمی دهد. فاکنر در آثارش مثل این داستان به طبقه پایین جامعه و علی الخصوص زندگی سیاهپوستان توجه نشان می دهد.بخشی از داستان را اینجا می آورم:

«گفتم:«خوب، اون چيزي که مي‌خواي من تو اين مغازه ندارم.غير از پستونک. اگه از من مي‌شنوي، همين رو مي‌خري مي‌ري به بابات مي‌گي، اگه بابا داري، به‌ش مي‌گي اون بابارو وادار کنه يک‌ جواز ازدواج برات بگيره. چيز ديگه‌اي هم مي‌خواستي؟»

ولي همون‌جا وايساده بود، به من هم نگاه نمي‌کرد.

گفت:«پولش رو دارم به‌تون بدم.»

«مال خودته يا اون بابا مردونگي کرده اين پول رو به‌ت داده؟»

«اون داده. ده دلار. گفت همين بسه.»

گفتم:«تو مغازة من هزار دلار هم بس نيست، ده سنت هم بس نيست. حرف منو گوش کن. برو خونه به بابات و برادرات بگو، اگه داري، يا به اولين مردي که تو خيابون ديدي.»

ولي از جاش جنب نمي‌خورد. «ليف گفت مي‌توني از دواخونه بخري. گفت به شما بگم من و او هي وقت به هيشکي نمي‌گيم از شما خريده‌ايم.»

لینک داستان

فاکنر در مصاحبه‌یی با پاریس ریویو در سال ۱۹۵۶ گفته است: «بگذارید اگر نویسنده‌یی خواهان تکنیک است جراحی یا آجرچینی کند. هیچ مسیر مکانیکی و هیچ میانبری برای نوشتن وجود ندارد. نویسندگان جوان حماقت می‌کنند اگر به دنبال یک تئوری باشند. از اشتباهات‌تان یاد بگیرید. انسان‌ها تنها با اشتباه کردن می‌آموزند. یک نویسنده خوب اعتقاد دارد هیچ کس نمی‌تواند او را نصیحت کند. او مغرور است. هرچقدر هم که نویسنده قدیمی‌تری را تحسین کند مهم نیست چراکه می‌خواهد از او پیشی بگیرد.»

ادبیات آمریکا و البته داستانگویی در جهان، تا همیشه مدیون ویلیام فاکنر خواهد بود.

برچسب ها

هیچ نظر به “یک هفته تمام با ویلیام فاکنر”

پاسخ

ایمیل شما مخفی می ماند. فیلد های الزامی مشخص شده اند *


*