RodneySmith-6-6-92

احتمالا تا به حال نمونه­هایی از عکس­های رویا گونه­ی رادنی اسمیت توجهتان را جلب کرده است. حالت توهم آلود و نسبتا سورئال عکس-ها برای من که همیشه جذاب بوده؛ اما دانستن یک نکته باعث مضاعف شدن جذابیت عکس هایش شد. رادنی عکس­هایش را بدون چیدمان مصنوعی صحنه و بدون استفاده از ابزارهای ویرایش پس از عکاسی، تنها به وسیله­ی دوربین آنالوگ خود خلق می کند! به طوری که در یکی از مصاحبه هایش گفته: «99% آنچه در عکس­ها می بینید توسط دوربین گرفته شده است.» در عکس­های او ظاهر سوژه­ها کاملا کلاسیک و رسمی است، آقایان معمولا کت شلوار و کلاه شاپو و خانم­ها پیراهن­های بلند به تن دارند. اکثر عکس­هایش هم سیاه و سفید هستند.

رادنی اسمیت در خانواده ای متمول بزرگ شد و در دوران کودکی به جاهای زیادی سفر کرد. مقطع کارشناسی را در دانشگاه ویرجینیا گذراند و مدرک کارشناسی ارشد الاهیات را از دانشگاه ییل دریافت کرد. حین تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد، عکاسی را  نیز (نزد واکر اوانز) فرا گرفت. او در مورد رشته­ی تحصیلی خود می گوید من از ابتدای ورود به دانشگاه می­دانستم که می­خواهم عکاس شوم اما احساس می­کردم برای رسیدن به علاقه­ام لازم نیست به طور تمام وقت در دانشکده­ی هنر یا دپارتمان عکاسی تحصیل کنم؛ به همین دلیل این دو رشته را در کنار هم پیش بردم.

کارهای اسمیت در حدود 75 جایزه را از آن خود کرده و در نمایشگاه­های بین المللی زیادی به نمایش درآمده­اند. او برخی از آثار خود را در کتاب­هایی به چاپ رسانده که سومین کتاب او به نام “پایان” در سال 2008 میلادی منتشر شده است.

برای آشنایی بیشتر با رادنی اسمیت می­توانید به وبسایت او مراجعه نمایید.

6 thoughts on “مرد و درخت و مه”

  1. یه جایی خوندم که اسمیت از ریچارد اودون که عکاس پرتره و فشن است تاثیر زیادی گرفته . اما عکس های اودون کاملا چیدمان دارن در حالی که به گفته ی این متن اسمیت اینکارو نکرده . جالب بود

    1. راستش منم با دیدن عکساش همیشه احساس می کردم که به طرز محسوسی چیدمان دارن و از قبل روشون فکر شده. اما یه جا خوندم که میگفت اکثر عکسای اسمیت برنامه ریزی نشده هستن. حرفشو باور نکردم تا وقتی که تو مصاحبه ای که خود رادنی اسمیت با سایت My Modern Met داشت دیدم که گفته:
      “یکی از مسائلی که جالبه و مردم دائما نسبت بهش کنجکاو میشن اینه که به رغم بسیار برنامه ریزی شده به نظر رسیدن عکس های من٬ آنها بسیار اتفاقی هستند. ۹۵٪ عکس هایی که میگیرم رو حتی چند دیقه قبلش نمی دونستم که میخوام بگیرمشون”

      پ.ن. باید اعتراف کنم که پذیرش حرفش برام سخته.

    1. تو کامنت قبلی به یه مصاحبه اشاره کردم. همونجا بود که از رادنی اسمیت پرسیده شده بود تو خیلی از عکسای شما آدما انگار دنبال یه چیزی هستن. ماجرا چیه؟
      رادنی اسمیت حدودا حرف طرفو تایید کرده بود٬ که ایجاد حس جستجو از قصد بوده تو عکساش. چون فکر می کنه که آدما چه خودشون بدونن و چه ندونن تو زندگیشون دارن دنبال یه هدف هایی میگردن. مثلا اینکه هدف زندگی چیه٬ چه معنایی تو زندگی وجود داره٬ خودشون کی هستن٬ چطوری با دنیاشون کنار میان و… .
      به نظر من اینم ازون عکساییه که همین حسو میده. نگاه مرد طوریه که انگار دنبال یه چیزی این راهو اومده. مه آلود بودن فضا هم به ایجاد حس سردرگمی کمک می کنه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *