سه برگ از تاریخ موسیقی ـ برگ سه: از دهه ۷۰ میلادی تا امروز

توسط | به تاریخ 1393/09/06 | هیچ نظر

music11-5-9-93

سه برگ از تاریخ موسیقی ـ  برگ سه: از دهه ۷۰ میلادی تا امروز

پیش از این در مورد موسیقی کلاسیک، پاپ، و انواع و اقسام سبک ها در شبگار مطالبی را از ارشک عزیزی خوانده­اید، حالا با شبگار و ارشک همراه شوید با مروری کوتاه بر تاریخ موسیقی.

در دهه ۷۰ میلادی همه منتظر بودند تا موسیقی الکترونیک و به خصوص سازهای الکترونیک جهان موسیقی را فتح کنند. اما به مرور زمان، خلاف این اتفاق رخ داد. مردم ترجیح دادند به انسان های واقعی گوش دهند که سازهای واقعی را می نوازند، صدای پیانو و به طور کلی صدای ارکستر سمفونیک را با صداهای الکترونیکی عوض نکردند. البته این به معنای حذف تکنولوژی از موسیقی نیست، بلکه صداهای الکترونیکی به مرور سعی کردند به بازسازی صدای سازهای واقعی بپردازند.

امروزه بسیاری از موسیقی ها توسط صداهای بازسازی شده ی الکترونیکی ساخته می شوند و تشخیص صدای سازهای واقعی از صدای بازسازی شده ی همان سازها، گاهی غیر ممکن است. ترکیب این صداها در اکثر موسیقی ها شنیده می شوند، به این معنی که در یک اثر ارکستری یا حتی پاپ صدای چند ساز اصلی به صورت واقعی توسط نوازنده نواخته شده و ضبط می شوند وصدای  سایر سازهایی که از اهمیت کمتری در آن قطعه برخوردارند به صورت الکترونیک بازسازی می شوند.

سینما که موجب کمتر شدن اهمیت و طرفداران موسیقی کلاسیک در قرن بیست شده بود، خودش منجر به زنده ماندن موسیقی کلاسیک و محبوب شدن آن به خصوص پس از دهه ۸۰ میلادی شد. آهنگسازانی همچون شوستاکوویچ، سن سان، الکس نورث، جری گلد اسمیت، انیو موریکونه، دنی الفمن، آلن سیلوستری، جان ویلیامز و … با ساختن قطعاتی برای فیلم ها، موسیقی کلاسیک را در سالن های سینما زنده نگه داشتند.

در دهه ۸۰ میلادی موج مینیمالیسم در موسیقی کلاسیک به وجود آمد. مینیمالیسم در حقیقت دنباله رو سبک نوکلاسیک بود که استراوینسکی آن را پایه گذاری کرده بود و در حقیقت بازگشت موسیقی کلاسیک به سیستم تونالیته و دوری از سریالیسم شونبرگ بود. استیو رایش (Steve Reich) را می توان بنیان گذار این سبک دانست و جان آدامز (John Adams) و فیلیپ گلس(Philip Glass) از دیگر بزرگان این سبک هستند. جالب است بدانید که جان آدامز تنها آهنگساز کلاسیک زنده است که برخی آلبوم هایش در ردیف ده آلبوم پرفروش سال قرار گرفته اند.

سبک نو کلاسیک تنها منجر به مینیمالیست نشد، بلکه راه دیگری هم در پیش گرفت که اکثر موسیقی های فیلم در این سبک اند. سازبندی در موسیقی کلاسیک بر اساس حضور شنونده در سالن ارکستر انجام می شود، مثلا در بعضی آثار واگنر همه ی طبل ها به همراه تیمپانی و ۱۰ کنرباس و توبا و … همزمان به نواختن مشغولند و لرزه بر اندام مخاطبی که در سالن کنسرت حضور دارد، می اندازند، اما همین قطعه وقتی ضبط شده و از دستگاهی مثل آی پاد پخش می شود، به دلیل محدودیت های میکروفن ها و دستگاه های پخش، صدایی معمولی و حتا گاهی آرامش بخش دارند. در موسیقی نو کلاسیک امروزی، آهنگسازان قطعات خود را مخصوص استفاده در آی پاد ، لپ تاپ و … تنظیم میکنند، یعنی با استفاده از کمپرسور ها و حتی گاهی اوقات صداهای الکترونیک، صداهای باس را تقویت میکنند و همان جذابیت صوتی که در موسیقی پاپ وجود دارد را برای مخاطبان خود بازسازی میکنند. از جمله بزرگان این سبک ها گروه هایی همچون، ای. اس. پوستوموس (E.S. Posthumus)، ایمدیت میوزیک(Immediate Music) و … هستند.

به طور کلی از دهه هشتاد به بعد فاصله ی موسیقی کلاسیک و پاپ روز به روز کمتر شده. ابتدا گروه هایی همچون پینک فلوید، متالیکا و اسکورپیونز کنسرت هایی همراه با ارکستر سمفونیک اجرا کردند و سپس گروه هایی همچون تریون و لس فریکشن به وجود آمدند که ارکستر جزیی جدایی ناپذیر از موسیقی هایشان شد و گاهی نمیتوان کلاسیک یا پاپ بودن قطعاتشان را تشخیص داد. از طرفی آهنگسازان کلاسیکی همچون فیلیپ گلس و گروه پوستوموس موسیقی کلاسیک را بسیار مردمی ارایه دادند و به چندین دهه قهر میان مخاطبان و موسیقی کلاسیک پایان دادند.

امیدوارم در آینده موسیقی کلاسیک مخاطبان بیشتری پیدا کرده و موسیقی پاپ هر روز بر کیفیت هارمونیک و پیچیدگی های آهنگسازی اش افزوده شود، تا جایی که حد فاصل میان این دو موسیقی برداشته شود.

در مقالات آینده به معرفی و بررسی برخی از گروه ها و آهنگسازانی که در این راه قدم های بزرگی برداشته اند، خواهیم پرداخت.

برچسب ها

هیچ نظر به “سه برگ از تاریخ موسیقی ـ برگ سه: از دهه ۷۰ میلادی تا امروز”

پاسخ

ایمیل شما مخفی می ماند. فیلد های الزامی مشخص شده اند *


*