زیر دندان شب ـ مزاحم تلفنی

توسط | به تاریخ 1393/02/18 | هیچ نظر

ziredandan-17-2-93

زیر دندان شب ـ مزاحم تلفنی

رفتارش عجیب شده بود. به همه گفته بود: «اگه کسی زنگ زد با من کار داشت، بگین از اینجا رفته. وصل نکنین به اتاق من.»

وقتی هم ازش می­پرسیدم مزاحم تلفنی داری، چیزی نمی گفت یا طفره می رفت. اینکه می گویم رفتارش عجیب شده بود به خاطر این بود که قبلا مدام پای تلفن بود، وقت و بی وقت. چند بار مدیر دوربین ها را چک کرده بود و فهمیده بود او سرکار از تلفن استفاده می­کند و یکی دو بار هم جریمه نقدی شده بود ولی ول کن نبود. حالا چرا این چند وقت کاری با تلفن نداشت؛ نمی دانستیم. تا آن شب که تلفن چند بار پشت سر هم زنگ زد .هر بار می شنیدم که مسئول پذیرش می گفت:«از اینجا رفتن آقا.» دفعه آخرگوشی تلفن را با ضربه محکمی سرجایش گذاشت.

پرسیدم:«کیه ؟ با کی کار داره ؟ »

با کلافگی جواب داد :« با خانم مولایی. یه  آقایی ِ هر شب زنگ می زنه. من نمی دونم چیکار داره. مزاحمِ یا چی. ولی مولایی نمی خواد باهاش حرف بزنه»

دوباره تلفن زنگ زد. فورا پریدم و گوشی را برداشتم:«الو؟»
صدای مرد بم بود. نمی دانم شاید هم صدایش گرفته بود . انگار سرما خورده  یا کسالتی داشته باشد. آرام حرف می­زد جوری که نمی خواست اطرافیانش بشنوند چه می گوید. دور و برش صدای همهمه ای مردانه می شنیدم. گفت:«خانم. سلام. خانم مولایی رو می خواستم. هستن؟ بگین من کار واجب دارم باهاش.»

گفتم:«آقا اینجا محل کاره ، مرکز درمانی ِ . زنگ نزنین دیگه . همکارم که گفت خانم مولایی رفته از اینجا . شما با تلفن شخصی ایشون تماس بگیرین .» همچنان که همهمه ی اطرافش بیشتر می شد، صدایش بلند تر شد.

 گفت : «خانم، بهش بگین شاکی من رضایت داده، فقط یکی باید بره دنبال کارها و اجرای احکام. نمی دونم دیه می­خوان یا نه. بهش بگین من کسی رو جز اون ندارم. خانم؟ می­شنوی؟»
چشمم افتاد به مولایی که وسط در اتاق اورژانس ایستاده بود . با ایما و اشاره از من و کناری ام می­پرسید چه شده است؟

گفتم :« ببینید من که در جریان امور شما نیستم . ولی پیغامتون رو می رسونم . اسمتون چیه؟ بگم کی تماس گرفته؟»

سکوت کرد و من فقط صدای مردها را می شنیدم. فکر کردم شاید صدایم ر انشنیده است ، دوباره اسمش را پرسیدم. همچنان ساکت بود. مولایی را می دیدم که با اخم وکنجکاوی  نگاهم می کرد . مرد گوشی را گذاشت و صدای بوق تلفن را شنیدم.

در این چهار پنج ماهی که خانم مولایی آمده بود ، با هیچکس گرم نگرفته بود .کارش را دو هفته ای یاد گرفت، به موقع می آمد و می رفت. من که هیچ چیز از او نمی دانستم فکر می کردم دیر جوش است و کم کم یخش باز می شود ولی مثل اینکه اشتباه می کردم. وقتی تلفن را قطع کردم به من نگاه کرد و منتظر شد خودم برایش تعریف کنم. نمی دانم چرا نمی توانستم به چشمهایش مستقیم نگاه کنم . فکر می کردم شاید رازی داشته که بر خلاف میلش الان من فهمیده بودم . نگاهش را روی خودم حس می­کردم، با آن چشمان سیاه و پر از آرایش اش . گفتم: «اسمشو نگفت . فقط یه چیزایی از شاکی و اینا می گفت . می گفت تو بری اجرای احکام . نمی دونم دقیقا . خب اگه می شناسیش خودت باهاش حرف بزن.»

سرش را پایین انداخت و به سمت رختکن رفت . ناگهان برگشت و گفت : « شماره ای از خودش نداد ؟ » با سر اشاره کردم که نه . گفت : « خب اینجا هم که شماره زندان نمی افته . نه ؟ حالا چه طوری گیرش بیارم؟ من نمی دونم چیکارش کنم . برادر شوهرمه . دو سال پیش رو وانت کار می کرد. وانت هم قسطی بود، یه دختری رو هم نامزد کرده بود که مثلا امسال ازدواج کنن . اون وانت شد قاتل جونش ! با یک جوونی تصادف کرد. پسرِ در جا مُرد . بیچاره رو بردن زندان . خانواده اون هم رضایت ندادن که، بالاخره جوونشون بود. از این ور خانواده این هم ولش کردن. نه بهش سر می زنن نه یه کمکی می­کنن. نمی­دونم، بی عاطفه ان انگار. دختره ، نامزدش هم رفت شوهر کرد. من اوایل که سرکار نمی آمدم سعی کردم پیِ کارشو بگیرم،  شوهرم به من می گفت دخالت نکن . این بیچاره هم ، همزبونی نداره اونجا، نوبت تلفن زدنش که می شه، زنگ می زنه به من درد و دل می کنه وگرنه حرفی با هم نداریم . حالا شوهرم  خبردار بشه سعید زنگ می­زنه اینجا قیامت می کنه . چی گفت؟ نگفت اونا رضایت دادن یا نه ؟ رضایت هم بدن این بدبخت دیه نداره بده. خیلی سخته . تو زندون باشی ، بیرون هم کسی رو نداشته باشی.»

گفتم:«می­گفت انگار رضایت دادن، کسی باید بره دنبال کارهای اداری و حکم و اینجور چیزها . با شوهرت صحبت کن . گناه داره.»

به من نگاه کرد و گفت : « شوهرم قید برادرشو زده . می گم که این خانواده بی عاطفه ان . پدر و مادرش که فراموشش کردن ، چه توقعی از برادر داری . »

وقتی از مرداسمش را  پرسیدم حق داشت سکوت کند . شاید آن لحظه  با خودش فکر کرده زندان جای بهتری است. کسی بیرون از زندان منتظر او نبود. چه فایده از رضایت ، چه فایده از آزادی . خانم مولایی هم کاری برایش نمی توانست بکند . من و کناری ام سکوت کردیم . به مولایی گفتم اگر باز هم زنگ زد حرف بزند شاید همین چند کلمه حرفِ ساده،  قوت قلبی ، دریچه امیدی برایش باشد . شاید از گرفتن رضایت و آزادی برایش لازم تر باشد،  برای کسی که هیچ چیز برای از دست دادن ندارد.