درس پیانو، آگوست ویلسن

 pianolesson-8-4-93

درس پیانو(The Piano Lesson)، آگوست ویلسن(august Wilson) شاهنامه سرای سیاه

اگوست فردریک ویلسون در سال 1945 در شهر پیتزبورگ  (Pittsburgh)در ایالت پنسیلوانیای (Pennsylvania)آمریکا به دنیا آمد. پدرش قناد-نانوایی مهاجر و سفید پوستی آلمانی اصلی بود، که تقریبا ًهیچگاه با زن و بچه اش زندگی نکرد و مادش دیزی(Daisy) با تمیز کردن خانه های مردم و کمک های دولتی زندگی خانواده را می چرخاند.

اگوست در سال 1965 بعد از مرگ پدرش نام خانوادگی خود را برای همیشه به ویلسن ،که نام مادرش بود تغییر داد. حضور زنان مدیر و قدرتمند سیاه پوست که معمولاٌ شخصیت های قابل تکیه ایی هستند و به لحاظ مادی و معنوی خانواده را تغذیه می کنند از. نکات جالب مجموعه ی آثار ویلسن است. مادر ویلسن در سال 1958 با یک زندانی سیاه پوست که به دلایلی محرومیت های اجتماعی شامل حالش شده بود ازدواج کرد. ویلسن هرگز رابطه خوبی با ناپدریش برقرار نکرد. شخصیت او الهام بخش نمایشنامه حصارها(Fences)، دیگر شاهکار ویلسن است. او هرگز دبیرستان را تمام نکرد و مانند بسیاری از نویسندگان بزرگ  دبستان ندیده است اما به تمامی  الزامات ادبی و نمایشی را می­شناسد. او مدتی را به استخدام نیروی دریایی در می­آید ولی درکمتر از یکسال استعفا می­دهد و هرگز کاری غیر از شاعری را انتحاب نمی کند. او هرگز شاعر بزرگی نمی­شود ولی بر اثر دعوتی وارد دنیای نمایش می­شود و بعدها بزرگترین نمایشنامه نویس سیاه کل دوران.

در دوران برده داری، رابرت ساتر به مناسبت سالگرد ازدواجش می خواهد هدیه­ای برای همسرش افلیا تهیه کند. پیانویی می­خرد و این در شرایطی است که پولی ندارد. بنابراین در مقابل یکی و نصفی برزنگی سالم، صاحب این پیانو می شود. افلیا مدتی سرمست از داشتن پیانو، مدام می نوازد ولی کمی بعد دلش برای برزنگی ها یش تنگ می شود. برای «برنیس» که غذا می­پخته و خانه را تمیز می کرده و «بوی ویلی» که همیشه دم دست بوده است.

آقای نولندر معتقد است که معامله تمام شده و برزنگی ها را بر نمی گرداند. افیلیا ناخوش میشود در حد مرگ. از طرفی بوی ویلی کنده کار زبر دستی شده که پول زیادی به جیب نولندر سرازیر می کند. ساتر از بوی ویلی می خواهد که نقش خود و مادرش را بر پیانو بزند و بوی ویلی سرگذشت خانواده و سیاهان آمریکا را کنده کاری میکند. سالها بعد، پس از مرگ افلیا، بوی ویلی همچنان در فکر پیانوست. پیانو خانواده اوست و تا زمانی که در اختیار سفید پوست هاست هنوز آنها آزاد نشده اند. روز استقلال، به اتفاق دوبرادرش پیانو را برده و در جایی پنهان می کند. ساتر خانه بوی ویلی را می سوزاند ولی او زودتر باخبر شده و سوار قطار “سگ زرد” میشود. ساتر واگن آنها را میسوزاند و بوی ویلی به اتفاق سه نفر دیگر در آن تلف می شوند. پس از آن سفید پوستها یکی پس از دیگری در چاه های مزرعه شان می افتند و می میرند. شایعه است که کار ارواح سگ زرد است.

بوی ویلی دختری به نام برنیس و پسری که او هم بوی ویلی است، دارد.این نمایش بر محور  پیانو در سال 1936 در پتزبورگ می گذرد. بوی ویلی از جنوب آمده یادگار خانواده را از خواهرش بگیرد و بفروشد و با آن زمینی بخرد. زمینی که صاحب آن نوه همان ساتر معروف است.اما این یادگار بخشی جدایی ناپذیر از میراث خانواده است که خواهر به هیچ وجه مایل به فروش آن نیست…

اگوست ویلسن با خلق ده نمایشنامه که هر کدام در یک دهه از قرن بیستم اتفاق می افتد و نشانگر زندگی سیاهان در آمریکاست، نام خود را در تاریخ ادبیات نمایشی آمریکا جاودانه کرد. مجله تایم او را مهمترین صدای تئاتر آمریکا از زمان تنسی ویلیامز و میلر میداند. بلافاصله بعد از مرگش در سال 2005یکی از مهمترین تئاترهای برادوی به نام او نامگذاری شد. نمایشنامه های او برنده دو جایزه پولیتزر، یک جایزه تونی، . هفت جایزه منتقدان تئاتر آمریکا شده است.

او خودش را مدیون4 “ب” میداند. امیری باراکا  (Amiri Baraka) نویسنده سیاه پوست، خورخه لویس بورخس(Jorge Luis Borges) نویسنده آرژانتینی، رومر بیردن (Romare Bearden)نقاش سیاه پوست و از همه مهمتر موسیقی بلوز. آنچه از هم نژادهایش گرفته هویت سیاه پوستان آفریقایی – آمریکایی ست .هرچند او دورگه است ولی همیشه خود را یک سیاه می دانست. او در ده نمایشنامه اش منظومه­ای معاصر ازدردها؛ آلام و هویت ملت سیاه می­آفریند و نام خود را جاودانه می کند. ویلسن در سال 1978 برای نمایشنامه حصارها جایزه حلقه منتقدین و تونی و پولیتزر را برد و در سال 1989 دومین جایزه پولیتزر را برای نمایشنامه درس پیانو گرفته است.

اگوست ویلسون در سال 2005 بر اثر بیماری سرطان در گذشت. نمایش درس پیانو به همت انتشارات نیلا و با ترجمه حمید احیاء در 2200 نسخه و در سال 91  چاپ شده است. دو اثر دیگر او حصارها با ترجمه فارس باقری و رادیو گلف(Radio Golf) با برگردان شمیم مستقیمی به همت همین ناشر متشر شده است.

لینک واشنگتن پست

لینک نیویورک تایمز

لینک  imdb:

لینک روتن تمیتوز