بعضی ها داغشو دوست دارن؛ هیچکس کامل نیست، حتی مرلین مونرو

SomeLikeItHot-5-10-921

بعضی ها داغشو دوست دارن؛  هیچکس کامل نیست، حتی مرلین مونرو

من می خوام تو عاشقم باشی، فقط تو. و نه هیچکس دیگه ای، جز تو. در بعضی ها داغشو دوست دارن، مرلین مونرو این ترانه را می­ خواند در حالی که تونی کرتیس، و جک لمون، با لباس های زنانه برایش ساز می­ زنند. گانگسترهای خونخوار کمر به قتل این دو بسته اند و خواستگار جک لمون برایش دست تکان می دهد. بهزاد طالبی، در شبگار  این فیلم را معرفی می کند.

فیلم­های کمدی زیادی در تاریخ سینما ساخته شده­­ اند، شاهکارهای چاپلین، فیلم­های بزن و بکوب برادران مارکس، کمدی سیاه دکتر استرنجلاو (Dr. Strangelove)، دلقک­بازی شیرین جری لوئیس، کمدی رمانتیک­های نورا افرون (Nora Ephron) و و جیم کری هزار­چهره، اما هیچکدام همه چیز را در خودشان نداشتند، نبوغ بیلی وایلدر، هنر جک لمون و درخشش مرلین مونرو. در یک فیلم بعضی­ ها داستان خوب را می­ پسندند، بعضی­ها به دنبال کارگردانی درخشان هستند، بعضی­ ها فقط می­ خواهند بخندند، اما بعضی­ ها (مثل ما) داغشو دوست دارن (Some Like It Hot, 1959).

جو و جری دو نوازنده جوان هستند که در دوران منع استفاده از مشروبات الکلی در شیکاگو زندگی می­ کنند. در روز سن والنتیاین، آنها به طور اتفاقی شاهد کشته شدن هفت نفر به دست گانگسترها هستند. برای فرار از دست گانگسترها خودشان را به لباس زنان در ­می آورند و با گروهی نوازنده­ زن راهی فلوریدا می­ شوند. در فلوریدا جو عاشق شوگر (همون شیکر خودمون) خواننده گروه می­ شود و یک میلیونر پیر هم عاشق شمایل زنانه جری. ورود گانگسترهای قاتل به هتل محل اقامت آنها برای شرکت در جلسه­ سندیکای تبهکاران، تمام نقشه­ های آنان را به هم می­ زند.

کمتر کارگردانی در هالیوود دهه 50 و 60 می توانست خودش تهیه ­کنندگی کارش را بر عهده بگیرد، اما چه کسی می­تواند به بیلی وایلدر کبیر (Billy Wilder) نه بگوید. این فیلم محصول کامل یک کارگردان مولف است، نویسنده­ فیلمنامه، تهیه­ کننده و کارگردان. روزی بیلی وایلدر دلیل کارگردان شدنش را این گونه بیان کرد: نمی­ خواهم فیلمنامه­ هایم را کارگردانان دیگر خراب کنند. الحق که او استاد بلامنازع فیلمنامه در تاریخ سینماست. وایلدر به سراغ هر ژانری رفت، شاهکار خلق کرد، ژانر نوار؛ غرامت مضاعف (Double Indemnity, 1944) و سانست بلوار (Sunset Blvd. 1950)، درام اجتماعی؛ تعطیلات از دست رفته (The Lost Weekend, 1945)، درام جنگی؛ بازداشتگاه شماره 17( Stalage17, 1953) و ژانر مورد علاقه­ اش کمدی عاشقانه؛ آپارتمان (The Apartment, 1960)، خارش هفت ساله (The Seven Year Itch, 1955)، عشق در بعداز ظهر (Love In The Afternoon, 1957) و شاید خنده دار ترین اثرش بعضی­ها داغشو دوست دارن. اگر جرات این را نداریم که وایلدر را بهترین کارگردان تاریخ سینما بدانیم، قطعا او را یکی از ده نفر برتر به شمار خواهیم آورد. وایلدر با نامهربانی آکادمی برنده 6 جایزه اسکار، 3 فیلمنامه، 2 کارگردانی و یک بار بهترین فیلم، شد.

بعضی­ها داغشو . . . مجموعه­ زیبایی از ژانرهای کمدی اسکروبال، اسلپ­ استیک، گانگستری و رومانتیک است. فیلمنامه پر است از جمله­ هایی که می­ توان آنها را در کلاس­های فیلمنامه­ نویسی تدریس کرد. فیلمبرداری بسیار ساده و روان است، چون وایلدر نمی­ خواست تصاویر مانعی باشد برای فهم درست داستان. تنها اسکاری که به فیلم تعلق گرفت طراحی صحنه بود، چیزی میان زرق و برق و سادگی و افسوس که در آن سال­ها اسکار گریم وجود نداشت. بازی­ها در عالی­ترین سطح از جرج رافت (George Raft) بازیگر فیلمهای گانگستری دهه 30 در نقش رئیس گانگسترها تا تونی کورتیس (Tony Curtis) خوش­ چهره و بی­ استعداد و جک لمون (Jack Lemmon) هنرمند. همه چیز کامل بود الا یک چیز، ستاره­ بزرگ فیلم، شمایلی که همه فیلم را با وجود او می­ شناسند، مرلین مونرو (Merilyn Monroe).

مرلین مونرو نماد زنانگی در قرن بیستم، یک بازیگر بی­ ا­ستعداد بود، حتی اگر بزرگترین استاد بازیگری آمریکا یعنی لی استراسبرگ (Lee Strasberg) او را تعلیم داده باشد. می­ گویند در برداشت­های مربوط به خانم مونرو اطراف صحنه پر بوده از تخته­ هایی که دیالوگ­های او روی آنها نوشته شده بود. در سکانسی که او با تلفن صحبت می­ کند، از حرکات چشم او کاملا مشخص است که از روی نوشته می­ خواند. قطعا بیلی وایلدر بهتر از ما می ­دانست که صدها بازیگر بهتر از مرلین در هالیوود وجود دارند، اما چه چیزی باعث شد که این سختی بپذیرد؟ پاسخ این سوال سه کلمه است: مرلین مونرو “نماد جذابیت زنانه” بود، هیچ زنی هنوز نتوانسته جایگاه رفیع او را فتح کند. جالب اینجاست که مریلن مونرو مهم­ترین جایزه­ عمرش را برای بازی در این فیلم گرفت و برنده جایزه­ ی گلدن گلاب بهترین بازیگر زن شد، در حالیکه اعضای آکادمی حتی او را نامزد هم نکردند.

شاید بدشانسی بزرگ بعضی­ها داغشو . . . این بود که با بن ­هور (Ben Hur, 1959) شاهکار ویلیام وایلر (William Wyler) در یک سال ساخته شد. بن­ هور جوایز اسکار را درو کرد، هرچند که در آن سال آثاری مانند داستان راهبه (The Nun’s Story, 1959) ساخته فرد زینه ­مان (Fred Zinnemann)، ناگهان تابستان گذشته (Suddenly,Last Summer, 1959) جوزف ال. منکیه ­ویچ (Joseph L. Mankiewicz) و کالبدشکافی یک جنایت (Anatomy Of A Murder, 1959) اتو پره­ مینجر (Otto Preminger) هم حضور داشتند. بعضی ها داغش رو دوست دارن در 6 رشته کاندید اسکار شد، اما فقط یکی را به دست آورد .

انیستیتو فیلم آمریکا AFI در رتبه ­بندی خود در سال 2000 این فیلم را برترین فیلم کمدی تاریخ آمریکا قرار داده است و همچنین این انیستیتو در لیستی در سال 2007 اعلام کرد، این فیلم را در رتبه 22 بهترین فیلم­های تاریخ آمریکا جای داد. در سایت IMDB هم رتبه 96 را در بین بهترین فیلم­های تاریخ سینما از نگاه کاربران آن سایت کسب کرد.

در این فیلم وایلدر به خوبی تقسیم وظایف کرده است، بار کمدی کار بر روی دوش جک لمون است، جک لمون نابغه که با 8 نامزدی اسکار یکی از بزرگترین بازیگران تاریخ سینماست، به خوبی از عهده­ این وظیفه بر می­ آید. نقش جوان عاشق­ پیشه با تونی کرتیس خوش ­قیافه است، نقشی که تا سالها در سینما او را رها نکرد و مرلین مونرو بی­ استعداد با موهای بلوند و چشمان خمار و صدایی لوند باید همه را مسحور می­ کرد که کرد. بازی خوب جک لمون و چهره­ دوست داشتنی کرتیس وقتی او بر پرده ظاهر می­شود، محو می­ شود و او تصویر را تسخیر می­ کند. این وظیفه­ مرلین مونروست، کامل کردن فیلمی که بدون او چیزی کم دارد.

پانوشت : بعد از این فیلم، معروف­ترین زن­پوش های تاریخ سینما داستین هافمن در توتسی (Tootsie, 1982)، رابین ویلیامز در خانم داتفایر (Mrs. Doubtfire, 1993) و جان تراولتا در اسپری مو (Hairspray, 2007) بودند.

 نقد راجر ایبرت 

نقد در نیویورک تایمز 

نقد گاردین 

نقد در ورایتی 

SomeLikeItHot-5-10-92

برچسب ها

2 نظر to “بعضی ها داغشو دوست دارن؛ هیچکس کامل نیست، حتی مرلین مونرو”

  1. مرلین مونرو بی استعداد نبود بلکه پدیده ای بود که در ظاهر و پوشش خود خرق عادتی ایجاد کرد که همگی به عناصر زنانگی و نوع پوشش دقت کردند،حال اگر در دهه دیگری ظهور میکرد در ایفای نقش و هنرپیشگی یقینا پیشتاز بود.

    • .والا اون بازیگری که ما دیدیم ، چیزی برای گفتن نداشت (البته تو بازیگری)و متاسفانه راهی برای اثبات حرف شما وجود نداره، یعنی نمی تونیم تو دوران دیگری مرلین مونرو رو ببینیم

      اما ممنون از نظرتون .

پاسخ

ایمیل شما مخفی می ماند. فیلد های الزامی مشخص شده اند *


*